اتحادیه اروپا قصد دارد تا در ادامه مواضع مداخلهجویانه در امور داخلی ایران، تحریمهای تازهای را علیه ایران وضع کند.
بر اساس گزارش یورونیوز، ۲۰ فرد و ۱۰ شرکت در فهرست پیشنهادی اتحادیه اروپا برای بررسی قرار گرفته و بروکسل دنبال این است که فهرست تحریمها تا پایان ماه جاری میلادی در نشست وزیران خارجه اتحادیه اروپا به تصویب برسد.
همزمان یک سخنگوی اتحادیه اروپا روز جمعه در نشست خبری ضمن تکرار ادعاهای حقوق بشری، بار دیگر موضوع دسترسی به اینترنت را به محور فشار سیاسی تبدیل کرد و از آمادگی بروکسل برای پیشنهاد «تحریمهای سختتر» سخن گفت.
این خط تازه از فشار، تداوم همان رویکردی است که طی سالهای گذشته با ادعای حمایت از مردم ایران دنبال شده، اما آن ها همزمان ابزارهایی را به کار گرفتهاند که اثر مستقیم آن در معیشت و زندگی روزمره همین مردم بوده است.
اتحادیه اروپا و آمریکا در موضعگیریهای اخیر، بارها با کنار گذاشتن موضوع تحریم های اقتصادی ایران، نتیجه گیری های سیاسی مورد تمایل خود را پیگیری کردهاند.
این درحالی است که سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در گفت وگو با شبکه فاکسنیوز همین محور را برجسته کرد و یادآور شد که دولت ایران اعتراضات مسالمتآمیز را که ریشه در فشارهای اقتصادی دارد، به رسمیت شناخت.
وی توضیح داد که اعتراضات در روزهای نخست ماهیت اقتصادی داشت و تا چند روز در چارچوب تجمعات مسالمتآمیز ادامه یافت، اما پس از گذشت حدود ۱۰ روز، ورود عناصر خشونتطلب و تروریستی مسیر را تغییر داد و فضای اعتراض را به سمت ناامنی و درگیری کشاند.
در واقع، پرسش روشن درباره ریشه اعتراضات اقتصادی نیز در محافل سیاسی – رسانه ای غرب اصلا مورد توجه قرار نگرفته است . مقامهای غربی از یک سو از اعتراض مردم ایران سخن میگویند، اما درباره این واقعیت سکوت میکنند که بخش مهمی از تنگناهای اقتصادی زیر سایه تحریمهایی شکل گرفته که همین کشورها طی دههها علیه ایران اعمال کردهاند.
در همین پیوند، نحوه مواجهه غرب با ایران در مقایسه با دیگر پروندههای منطقه، پرسشهای جدی درباره معیارهای دوگانه را پررنگتر میسازد.
بیش از دو سال است که جنایات گسترده علیه مردم مظلوم فلسطین ادامه دارد و منطقه زیر فشار بحرانهای متوالی قرار گرفته است، اما روند تصمیمسازی در اروپا درباره اقدامهای بازدارنده و تنبیهی علیه رژیم صهیونیستی کند، پرحاشیه و متوقف مانده و حتی بسیاری از طرحها در راهروهای سیاسی خنثی شده است. اما اروپا تحولات ایران را به سرعت مورد پیگیری قرار میدهد، اقدامی که پرسشهایی اساسی درباره معیارهای ادعایی حقوق بشری آنها ایجاد کرده است.
این تناقض در موضعگیریهای غرب کاملا مشهود است. اروپا و آمریکا از یک سو خود را نگران مردم ایران معرفی میکنند و از سوی دیگر ابزارهایی را دنبال میکنند که فشار آن به جامعه منتقل میشود. تأکید بر تحریمهای بیشتر، در واقع به ابزار دائمی آن ها برای تشدید اهرم فشار سیاسی- اقتصادی علیه مردم و کشور تبدیل شده است.
منبع: ایرنا
ثبت دیدگاه