منطق واقعگرایی در سیاست خارجی هشدار میدهد که «ابزار بازدارندگی» به خودی خود یک هدف نهایی نیست، بلکه «کارت چانهزنی» برای دستیابی به تأمین امنیت، ثبات و منافع ملی است.
در روزهای اخیر اتفاقاتی رخ داده که نشان می دهد آمریکا همچنان به تعهدات خود پایبند نیست و و نه تنها به مفاد تفاهم نامه ای که به امضای شخص ترامپ رسیده اعتنایی ندارد بلکه عملا علیه ایران، آرایش جنگی گرفتهاست.
منطقه غرب آسیا در دوره پسا جنگ رمضان، سیستمی با عدم قطعیت ساختاری بالا است. پایان عملیات نظامی و توافق آتش بس، الزاماً به معنای آغاز نظمی پایدار نیست، بلکه شروع یک رقابت چندلایه برای تعریف قواعد جدید بازی است.
ما با یک جهان دو استاندارد مواجه هستیم؛ همان چیزی که در فرهنگ عمومی از آن به «یک بام و دو هوا» تعبیر میشود. در بحث حقوقبشر بهوضوح میتوان دید که یکجا انسان شهروند درجه یک جهانی محسوب میشود و در جای دیگر، میلیونها نفر کشته میشوند و حتی نامی از آنها برده نمیشود.
در حال حاضر مردم لبنان در برابر موضع مهمی قرار گرفتهاند؛ موضعی که مبتنی است بر حس اصولی دفاع از استقلال و تمامیتارضی آنها در برابر متجاوزان و از دست دادن بخشی از سرزمینشان. آنچه از مردم لبنان و شناختی که مردم جهان از آنها دارند، مشخص است اینکه قطعا مردم لبنان نسبت به این اقدام دولت وابسته و بیتوجهی رئیسجمهور، واکنشهای مناسبی از خود نشان خواهند داد.
تفاهمنامه ۱۴ ماده ای که بطور الکترونیک امضا شد، به اعتراف دوست و دشمن، پیروزی بزرگی برای ایران و نشان شکست دولت دونالد ترامپ در آمریکا بود. پس چرا ترامپ آن را امضا کرد؟
پس از امضای یادداشت تفاهم بین ایران و ایالات متحده برای پایان دادن به جنگ، سفیر ایران در عربستان در مقالهای که توسط عرب نیوز منتشر شده است، چشماندازی برای تغییر شکل سیستم امنیتی منطقهای ارائه داد.
در چرایی پیوند میدانهای ایران و لبنان، عوامل زیادی را میتوان مورد اشاره قرار داد. مهمترین عامل، به نظر من، روند تکاملی مقاومت در منطقه است؛ مقاومتی که به دلیل وجود رژیم صهیونیستی و سلطهطلبیهای آمریکا شکل گرفت. این روند تکاملی، از همکاریها و کمکهایی که در ابتدا انجام میشد، بهتدریج باید به این مرحله از حیات خود میرسید که وارد عرصه حمایت نظامی نیز شود.
تصمیم برای ورود به مذاکره در این مقطع، تصمیمی درست و مفید بوده است. ما در تاریخ معاصر ایران کمتر و شاید اصلا در شرایطی مشابه با شرایط امروز قرار نداشتهایم. ما وارد یک جنگ ناخواسته شدیم اما در این جنگ ناخواسته، به حول و قوه الهی، با عنایت حضرت حق، با برکت خون شهدا، بهویژه رهبر شهیدی که خونش با مظلومیت هرچه تمامتر بر زمین ریخت و همچنین با همت مردم بزرگ ایران و شجاعت رزمندگان، توانستیم از یک وضعیت بسیار دشوار به موقعیتی برسیم که در آن دست بالا و برتری را داریم.
در روند جنگ رمضان با نشانههایی از غافلگیری تاکتیکی روبهرو شد به همین دلیل است که در روز نخستین جنگ، هزینههای زیادی را متقبل شد.
سیدحسین موسویان دیپلمات پیشین ایران در یادداشتی به تفاهم ایران و امریکا پرداخت.