در مطلب این روزنامه آمده است: در زمانی که جنگ‌ها، بی ثباتی اقتصادی و اختلافات سیاسی جهان را آشفته کرده است، طوفانی خیابان‌های اروپا را درنوردیده است، موجی از اعتراضات، که برخی از آنها به شورش و خشونت منجر شده است، باعث مقایسه آن با بهار عربی، موج قیام‌هایی که در اواخر سال ۲۰۱۰ در تونس آغاز شد و سراسر غرب آسیا و شمال آفریقا را فرا گرفت و چندین حاکم دیرینه را سرنگون کرد، شده است.
اکنون، در سال ۲۰۲۶، از پاریس و میلان گرفته تا مادرید و تیرانا، معترضان دولت‌ها را به دلیل افزایش هزینه‌های زندگی، مسکن گران، وخامت اوضاع آموزشی و فساد سیاسی به چالش می‌کشند، تظاهرات در فرانسه، ایتالیا، بلژیک و آلبانی به خشونت کشیده شده است، در حالی که سایر کشورها شاهد اعتصابات، اشغال مدارس و اعتراضات دانشجویی هستند.
دست کم ۹ کشور اروپایی شاهد اعتراضات هستند این کشورها شامل فرانسه، ایتالیا، بلژیک و اتریش می‌شوند که در آنها نگرانی‌ها در مورد کاهش بودجه آموزش و پرورش باعث ناآرامی شد.
در اسپانیا، پرتغال و یونان، معترضان نگرانی خود را در مورد افزایش شدید هزینه‌های مسکن ابراز کردند و دانشجویان در آلمان با طرح‌های خدمت سربازی مخالفند، تظاهرکنندگان در آلبانی نیز علیه فساد و بیکاری اعتراض دارند.
با خشونت‌آمیز شدن تظاهرات در برخی کشورها، ناآرامی‌ها در اروپا با بهار عربی که در دسامبر ۲۰۱۰ آغاز شد، مقایسه می‌شود.
با این حال، کارشناسان نسبت به تلقی اعتراضات در اروپا به عنوان یک قیام واحد و هماهنگ هشدار داده‌اند، آنها می‌گویند شکایات و خواسته‌ها از کشوری به کشور دیگر متفاوت است و برخلاف بهار عربی که شاهد قیام‌های گسترده علیه حاکمان مستبد بود و چندین دولت را سرنگون کرد، اعتراضات اروپا عمدتاً در دموکراسی‌های تثبیت‌شده در حال وقوع است و تظاهرکنندگان در درجه اول خواستار اصلاحات هستند تا سرنگونی کل نظام‌های سیاسی.
در ۱۶ تا ۱۸ اکتبر (۲۴ تا ۲۶ مهر)، صدها هزار نفر در سراسر فرانسه به خیابان‌ها آمدند درگیری با پلیس، آتش‌سوزی و غارت در چندین شهر گزارش شد و ناآرامی‌هایی در ایتالیا، بلژیک، پرتغال و آلبانی رخ داد، همچنین در اتریش به دلیل بودجه آموزش و پرورش و در یونان به دلیل هزینه‌های مسکن و سیاست‌های دانشگاهی اعتراضاتی مشاهده شد.
آلبرتو آلمانو، استاد حقوق و سیاست اتحادیه اروپا در HEC پاریس، به الجزیره گفت: فرانسه مرکز این جنبش است و اکنون نشانه‌هایی وجود دارد که این جنبش در حال گسترش به فراتر از فرانسه است.
وی هشدار داد که این تظاهرات‌ها جنبش‌های جداگانه‌ای هستند، اما برخی از آنها نارضایتی‌های مشترکی دارند، از جمله کمبود بودجه آموزش، افزایش هزینه‌های زندگی و چشم‌انداز نامشخص اشتغال.
اما برای احمد الدین، روزنامه‌نگار آمریکایی-کویتی، ناآرامی‌های اروپا شباهت‌های عمیق‌تری با بهار عربی دارد، وی گفت که جوانان به دلیل مشکلات اقتصادی، نابرابری و حس فزاینده خیانت، نخبگان سیاسی را به چالش می‌کشند.
این چیزی است که حتی رو خانا، نماینده هندی-آمریکایی کنگره، در مخالفت با استدلال جی دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا، مطرح کرد.
در حالی که ونس، جهان سوم را دلیل شورش و خشونت عنوان و فرانسه را سرزنش کرد، خانا اعتراضات در فرانسه، اسپانیا و آلبانی را به ناامنی‌های اقتصادی که جوانان با آن مواجه بودند، مرتبط دانست.
رو خانا در صفحه X نوشت: از دبیرستان‌های فرانسه گرفته تا خیابان‌های مادرید و دانشگاه‌های تیرانا، جوانان به دولت‌هایشان یک چیز می‌گویند: در عصر نابرابری عظیم ثروت، آنها آینده‌ای می‌خواهند که بتوانند به آن باور داشته باشند.
فرانسه به مرکز ناآرامی‌های اروپا تبدیل می‌شود
اعتراضات در فرانسه از ۲۱ سپتامبر (۳۱ شهریور)، زمانی که دانش‌آموزان دبیرستان سنت اگزوپری در کرتیل به کمبود معلم، ساختمان‌های رو به زوال و کلاس‌های درس پرجمعیت اعتراض کردند، شدت گرفت، این تظاهرات در پی آن گسترش یافت و حمایت اتحادیه‌های کارگری و مردمی که با تورم دست و پنجه نرم می‌کردند را به خود جلب کرد.
به گفته لوران نونز، وزیر کشور در ۱۷ اکتبر، حدود ۵.۵ میلیون نفر در ۱۱۰ تظاهرات در سراسر فرانسه شرکت کردندکه البته سازمان‌دهندگان این تعداد را هشت میلیون نفر تخمین زده بودند.
اگرچه بیشتر راهپیمایی‌ها در چندین مکان مسالمت‌آمیز بود، اما در پاریس، مارسی، لیموژ و دیگر شهرهای فرانسه خشونت به اوج خود رسید و به ساختمان‌های عمومی حمله شد، مغازه‌ها غارت و موانع به آتش کشیده شدند.
امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، آنچه را که خشونت «بی‌حد و حصر» خواند، محکوم کرد و پرسید: «مردم فرانسه چگونه می‌توانند این کار را با فرانسه انجام دهند؟»
این ناآرامی‌ها همچنین به یک میدان نبرد سیاسی بر سر مهاجرت تبدیل شد، در ۶ اکتبر، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اعتراضات دانشجویی فرانسه را به مهاجرت نسبت داد و گفت: این موضوع مربوط به مدارس نیست، این موضوع مربوط به اسلام است که می‌خواهد کشوری را که زمانی بزرگ بود، تصرف کند!
ایتالیا و بلژیک نیز شاهد درگیری هستند
دانشجویان ایتالیایی در ۱۶ اکتبر در اعتراض به بودجه آموزش و پرورش، هزینه‌های نظامی و سیاست‌های دولت تظاهرات کردند در تورین و رم، برخی از دانشجویان با الهام از همتایان فرانسوی خود، مدارس را اشغال کردند.
خبرگزاری ایتالیایی ANSA گزارش داد، در اعتراضات ۱۶ اکتبر «روز بدون ملونی» در ایتالیا، دانش‌آموزان علیه پیشنهاد محدودیت تعداد دانش‌آموزان خارجی در کلاس‌های درس راهپیمایی کردند و شعارهایی مانند «در مدرسه، هیچ‌کس خارجی نیست» سر دادند و خواستار افزایش بودجه آموزش شدند.
طبق یک فرمان ملی جدید، دولت نخست وزیر جورجیا ملونی تعداد دانش‌آموزان غیرایتالیایی را در برخی کلاس‌ها به ۳۰ درصد محدود کرده است، ملونی همچنین گفته بود که طرحی را برای ممنوعیت پوشیدن برقع و نقاب در مدارس ارائه خواهد کرد.
در ۱۷ اکتبر، تظاهرات در میلان زمانی تشدید شد و معترضان نقابدار با پرتاب سنگ به سمت پلیس، موانع را به آتش کشیدند.
در بلژیک نیز شاهد اعتراضاتی علیه کاهش هزینه‌های آموزشی، افزایش شهریه‌ها و فشارهای اقتصادی بود، پلیس در جریان ناآرامی‌ها در لیژ از ماشین‌های آب‌پاش استفاده کرد.
اسپانیا و پرتغال با بحران مسکن دست و پنجه نرم می‌کنند
در اسپانیا، استطاعت مالی برای مسکن به یک شکایت سیاسی قدرتمند تبدیل شده است، اعتراضات در ماه سپتامبر پس از اخراج ماریکارمن آباسکال ۸۷ ساله که طبق گزارش‌ها اجاره بهای او به شدت افزایش یافته بود، شدت گرفت، در ادامه مرگ وی خشم ناشی از اخراج‌ها و گمانه‌زنی‌های مربوط به املاک را تشدید کرد.
در مادرید، دانشجویان نیز علیه آموزش تظاهرات کردند، در حالی که فعالان دسترسی به مسکن خواستار اعمال محدودیت بر صندوق‌های سرمایه‌گذاری برای خرید املاک مسکونی شدند.
پرتغال، کشور همسایه، در ۱۷ اکتبر شاهد تظاهرات بزرگی در لیسبون در اعتراض به اجاره بها، دستمزدها، حقوق بازنشستگی و وخامت خدمات عمومی بود.
به گزارش عفو بین‌الملل، در ساعات اولیه ۱۵ اکتبر، پلیس هنگام پاکسازی یک اردوگاه اعتراضی مسالمت‌آمیز مسکن در پورتو، معترضان را مورد ضرب و شتم قرار داد و ۳۷ نفر از جمله یک فرد دارای معلولیت را زخمی کرد. این سازمان خواستار تحقیق در مورد استفاده بیش از حد از زور شد.
بحران مسکن اروپا به ویژه جوانان را به شدت تحت تأثیر قرار داده است، بسیاری از آنها برای تأمین هزینه مسکن مستقل با مشکل مواجه شده‌اند. طبق داده‌های یورواستات که در ماه سپتامبر منتشر شد، بیش از یک چهارم اروپایی‌های ۱۵ تا ۲۹ ساله معادل ۲۶.۹ درصد در سال ۲۰۲۵ در خانوارهای پرجمعیت زندگی می‌کردند.
معترضان آلبانیایی خواهان استعفای نخست وزیر شدند
آلبانی تصویر متفاوتی ارائه داد، در آنجا، اعتراضات کمتر ناشی از مشکلات اقتصادی و بیشتر ناشی از خشم دیرینه از فساد دولت، بیکاری و درخواست استعفای نخست وزیر ادی راما بود.
در ۱۷ اکتبر، هزاران تظاهرکننده جوان در مقابل وزارت آموزش و پرورش تیرانا تجمع کردند و خواستار استعفای ادی راما نخست وزیر شدند. این پنجمین روز متوالی از رشد جنبش دانشجویی بود.
خبرگزاری رویترز گزارش داد که معترضان نقابدار به سمت پلیس ضد شورش سنگ پرتاب کردند و پلیس نیز با گاز اشک‌آور، نارنجک‌های صوتی و ماشین‌های آب‌پاش به آنها پاسخ داد.
ناآرامی‌ها در آلبانی پس از ماه‌ها خشم بر سر فساد ادعایی، بیکاری و یک پروژه توسعه ساحلی جنجالی مرتبط با کوشنر، داماد دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، رخ داد.
برخلاف تظاهرات در سایر نقاط اروپا، اعتراضات آلبانی به طور مستقیم ادامه کار دولت راما را به چالش کشید اما با وجود این خواسته‌ها، ادی راما از کناره‌گیری خودداری کرده و مخالفان خود را به سوءاستفاده از ناآرامی‌ها برای بی‌ثبات کردن دولتش متهم می‌کند.
آلمان، اتریش و یونان نیز شاهد تظاهرات مردمی بود
آلمان، اتریش و یونان تعداد کشورهای اروپایی که شاهد اعتراضات دانشجویی بودند را به ۹ کشور رساندند. با این حال، مقیاس و شدت تظاهرات در این سه کشور به طور قابل توجهی کمتر از کشورهایی بوده است که در مورد آنها بحث شد.
در برلین، دانشجویان در ۱۶ اکتبر ورودی‌های دبیرستان آندریاس را مسدود کردند و با آماده‌سازی برای خدمت سربازی اجباری مخالفت کرده و خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر در آموزش و پرورش شدند، معترضان همچنین با دانشجویانی که در فرانسه تظاهرات می‌کنند ابراز همبستگی کردند.
در اتریش، دانشجویان علیه کاهش بودجه دانشگاه‌ها و نگرانی‌ها در مورد وخامت امکانات آموزشی تجمع کردند در همین حال، یونان شاهد خشم دانشجویان از افزایش هزینه‌های اقامت، دانشگاه‌های خصوصی، کمبود مسکن و افزایش هزینه‌های نظامی بود.
آیا این لحظه بهار عربی اروپا است؟
احمد الدین، روزنامه‌نگار آمریکایی-کویتی، در مقاله خود با عنوان «بهار عربی اروپا» در ساب‌استک، این تظاهرات را با قیام‌های ۲۰۱۱، به‌ویژه رهبری جوانان، اعتراضات عمومی و خشم علیه نخبگان سیاسی، مقایسه کرد.
وی هشدار داد: دولت‌های اروپایی راه‌های آرام‌تری نسبت به تانک‌ها برای پایان دادن به شورش دارند.
هری هالپین، دانشمند و کارآفرین آمریکایی، تحولات اروپا را به شکلی گسترده تفسیر کرد وی در صفحه X نوشت: این تنها یکی از سلسله اعتراضات اجتناب‌ناپذیر مانند بهار عربی است که در سراسر جهان از نپال تا اروپا گسترش خواهد یافت، زیرا آینده نسل Z توسط فساد درنده‌خوی نخبگان فعلی ما نابود شده است.
پیتر مک‌کورمک، پادکستر بریتانیایی و مجری برنامه «نمایش پیتر مک‌کورمک»، نیز با اشاره به قیام‌های عربی سال ۲۰۱۱، گفت: اروپا در آستانه بهار عربی خود است.
وی، دهه‌ها تورم، ثروت اندوزی و حاکمیت بوروکراتیک را عامل ناآرامی‌های فزاینده دانست.
کارشناسان معتقدند که در پس این اعتراضات، اضطراب نسلی در مورد آینده‌ای به طور فزاینده نامشخص نهفته است، مطالعه‌ای که در ژوئن ۲۰۲۶ توسط بنیاد TUI مستقر در هلند، با مشارکت ۸۰۲۴ جوان در هفت کشور اروپایی انجام شد، نشان داد که ۵۲درصد از آنها نگرانند که نسل آنها در وضعیت بدتری نسبت به والدینشان قرار گیرد، در حالی که تنها ۲۵درصد آینده بهتری را پیش‌بینی می‌کردند.
این ناآرامی‌ها همچنین نگرانی‌های امنیتی را برانگیخته است، کارشناسان پلیس فرانسه تاکتیک‌های تهاجمی کنترل جمعیت را زیر سوال برده‌اند، در حالی که تحلیلگران هشدار داده‌اند که شورش و خشونت، شکایات مشروع را تحت الشعاع قرار می‌دهد.
به گزارش ایرنا این اعتراضات همچنین وارد گفتمان سیاسی بین‌المللی شده است. ترامپ و مقامات روسی از ناآرامی‌های فرانسه برای پیشبرد روایت‌های خود در مورد مهاجرت و زوال اروپا استفاده کرده‌اند.
ثبت دیدگاه