گروه بینالمللی بحران گزارش سالانه خود از 10 مناقشه بزرگ سال 2026 را که باید رصد کرد، منتشر کرده است. در اداهه، بخش مروبط به کمپین نظامی آمریکا علیه ونزوئلا و جنگ داخلی سودان را مشاهده میکنید. این گزارش در چند بخش ترجمه میشود.
مذاکرات درباره امکان تحقق طرح صلح پیشنهادی ترامپ برای حل مناقشه اوکراین همچنان و بدون نتیجه مشخص جریان دارد.
این اسرائیل جنگی جدید را شروع نکرده، تا حد زیادی ناشی از عدم قطعیت های خودِ این رژیم بوده است. اسرائیل تصور روشنی در مورد توان تسلیحاتی ایران و راهبردهای آتی تهران در صورت تشدید تنش های منطقه ای ندارد. در واقع در نوعی فضای عدم قطعیت در مورد ایران گرفتار است. در این میان، اینکه تصور شود تل آویو منتظر چراغ سبز آمریکا بوده است، واقعبینانه نیست.
از جنگ تا بیثباتی مالی، در آستانه سال جدید میلادی پیشگوییهای نستراداموس بار دیگر مورد توجه رسانهها قرار گرفته است.
جهان در حالی به استقبال سال ۲۰۲۶ رفت که پایان سال ۲۰۲۵، بیش از هر چیز، تصویری متناقض از امید و اضطراب را به نمایش گذاشت؛ سالی که صلح در آن نه یک واقعیت پایدار، بلکه مفهومی شکننده و موقتی بود.
اتهام تلاش اوکراین برای ترور پوتین، مذاکرات صلح و رقابت روایتها را به بحران تازهای کشاند.
این مقاله سال ۲۰۲۵ را سالی «افشاگر» در سیاست بینالملل میداند که ضعفها و شکافهای نظم جهانی را عیان کرد. جنگ اوکراین به فرسایش راهبردی و بنبست سیاسی رسید، بحران فلسطین همچنان بدون چشمانداز حل ریشهای مدیریت شد، و رقابت میان ایالات متحده و چین به محور اصلی تحولات جهانی تبدیل شد. جهان نه تکقطبی ماند و نه به چندقطبی باثبات رسید، بلکه وارد دورهای گذار، پرتنش و بیثبات شد که در آن مدیریت بحران جایگزین راهحلهای قطعی شده است.
ترامپ پس از شکستهای پیاپی قضایی و فشار رهبران محلی، ناچار به خروج گارد ملی از شهرهای دموکراتنشین شد؛ عقبنشینیای که سیاستهای اقتدارگرایانه او را زیر سؤال برد.
رژیم صهیونیستی از طریق حضور در جنوب یمن برای نظارت بر کشتیرانی بینالمللی و ترسیم مجدد نفوذ در منطقه تلاش میکند.
تضمین به اصطلاح «استاندارد پلاتینیوم»، به گفته یکی از مقامات ارشد آمریکایی، نه تنها برای کییف و واشینگتن، بلکه برای متحدان ایالات متحده در اروپا و فراتر از آن، خطرات مهم و دست کم گرفته شدهای را به همراه دارد.
این گزارش نشان میدهد پس از «طوفان الاقصی»، روابط ترکیه و اسرائیل از تنش سیاسی به سمت تقابل راهبردی غیرمستقیم حرکت کرده است. ترکیه با حمایت از سوریه، مخالفت با سیاستهای اسرائیل و تقویت نقش منطقهای خود، بهتدریج به رقیب امنیتی تلآویو تبدیل شده است. در مقابل، اسرائیل با ائتلافسازی در شرق مدیترانه و تمرکز بر مهار ترکیه واکنش نشان میدهد. با وجود بازدارندههای جدی، تقابل ادامهدار اما غیرمستقیم محتملتر از جنگ مستقیم است.