یک مقام ارشد ایرانی با بیان اینکه هیات ایرانی حاضر در نیویورک برای رایزنی درباره احیای دیپلماسی با آمریکا «اختیار کامل» دارد، اعلام کرد که تهران در صورت برداشته شدن «گامهای ملموس» از سوی آمریکا، از احیای روند دیپلماتیک استقبال خواهد کرد.
وال استریت ژورنال نوشت: طرح موسوم به «عملیات آزادی» در برابر اراده پولادین ایران شانسی برای بازگرداندن تردد کشتیها در تنگه هرمز به سطح قبل از جنگ تحمیلی نداشت.
در سایه شکست راهبردی آمریکا در تنگه هرمز، یک رسانه عرب زبان در یادداشتی تحلیلی با یادآوری تصمیم دولت آمریکا برای توقف عملیات نظامی در برابر نیروهای مسلح یمن در ۶ مه ۲۰۲۵ نوشت: این تصمیم نه یک انتخاب سیاسی بلکه نتیجه «اجبار میدانی» بوده که از آن به عنوان نقطه عطفی در افول برتری دریایی واشنگتن در آبراههای راهبردی منطقه یاد میشود.
منابع دیپلماتیک آسیایی گفتند چین مصمم است اجازه ندهد که از نشست پیشروی سران این کشور و آمریکا در پکن، به عنوان اهرم فشار علیه ایران استفاده شود.
اظهارات اخیر سفیر آمریکا در بیروت موجی از واکنشها را در لبنان برانگیخته است و همزمان، بار دیگر بحث درباره حدود حاکمیت ملی و نحوه مواجهه جریانهای داخلی با مداخلات خارجی را به کانون توجه کشانده است.
سفر وزیر خارجه ایران به چین، درست قبل از سفر ترامپ به پکن حکایت از عمدی بودن زمان بندی ملاقاتها دارد و در بوق و کرنا کردن سفر توسط رسانههای چینی، حائز اهمیت بودن این سفر را نشان میدهد.
پایگاه خبری اکسیوس مدعی شد که ایران و آمریکا در نزدیکترین نقطه ممکن به یک تفاهمنامه برای پایان جنگ و بازگشایی محاصره بنادر ایران و تنگه هرمز قرار گرفتهاند. به ادعای این رسانه، تفاهمنامه یکصفحهای احتمالی شامل ۱۲ بند خواهد بود که یک فرآیند ۳۰ روزه را برای امضای توافقنامه جامع آغاز میکند.
مذاکره کننده ارشد دولت باراک اوباما به عقبنشینی ترامپ واکنش نشان داد.
یک روزنامه آمریکایی به آشکار شدن محدودیت های آمریکا در قبال تنگه هرمز بعد از طرح ادعایی ترامپ در این منطقه اشاره کرد.
از یک سو واشنگتن میکوشد با محدودسازی دسترسی دریایی ایران، حداکثر فشار اقتصادی را بر تهران وارد کند. از سوی دیگر ایجاد کریدورهای زمینی جایگزین از سوی پاکستان، عملا روزنهای حیاتی برای تداوم جریان کالا و ارتباطات تجاری ایران فراهم کرده؛ روزنهای که میتواند بخشی از اثرگذاری محاصره دریایی را خنثی کند.
«محدودیت قدرت» اصلی ثابت در علوم نظامی و سیاسی بوده اما همواره صدق نمیکند، نه به این دلیل که تصمیمگیرنده نسبت به بیفایده بودن ادامه جنگ متقاعد نشده بلکه به دلیل اینکه طرز فکری که بر او حاکم است، بر اساس منطق سلطه عمل میکند و دیگری را به عنوان یک دشمن مطلق با تمام آنچه نماینده آن بوده، تمام آنچه در اختیار داشته و تمام کاری که قادر به انجام آن است، میبیند.