یک مقام ارشد ایرانی با بیان اینکه هیات ایرانی حاضر در نیویورک برای رایزنی درباره احیای دیپلماسی با آمریکا «اختیار کامل» دارد، اعلام کرد که تهران در صورت برداشته شدن «گامهای ملموس» از سوی آمریکا، از احیای روند دیپلماتیک استقبال خواهد کرد.
روزنامه عبری معاریو در گزارشی کمسابقه اعلام کرد ترکیه به دلیل برخورداری از دومین ارتش بزرگ ناتو، توسعه سریع صنایع دفاعی و افزایش توانمندیهای زمینی، هوایی و دریایی، به تهدیدی بزرگتر و خطرناکتر از ایران برای اسرائیل تبدیل شده است؛ ارزیابیای که نگرانیهای جدیدی را در محافل امنیتی تلآویو برانگیخته است.
تحلیلگر سرشناس جهان عرب، در یادداشتی با استناد به نتایج یک نظرسنجی منتشرشده در رسانههای عبری، نوشت که ارزیابی افکار عمومی در سرزمینهای اشغالی از جنگ اخیر با روایت رسمی مقامات رژیم صهیونیستی و آمریکا فاصله دارد؛ موضوعی که به اعتقاد او نهتنها ادعاهای تلآویو را زیر سؤال میبرد، بلکه پرسشهایی جدی درباره مواضع دولتهای عربی در قبال این تحولات ایجاد میکند.
روزنامه عبری هاآرتص اذعان کرد که رژیم صهیونیستی با تصرف و اشغال اراضی نمیتواند امنیت خود را تضمین کند.
نشریه آمریکایی با اشاره به جنگ آمریکا علیه ایران، بحران انرژی، تردید درباره اتکاپذیری واشنگتن و افزایش تهدیدهای ادعایی روسیه و چین، تأکید میکند اتحادیه اروپا برای بقا چارهای جز تعمیق یکپارچگی، تقویت دفاع مشترک و حرکت به سوی استقلال راهبردی ندارد.
رسانه عبری با تاکید بر اینکه ایران بر آمریکا و رژیم صهیونیستی پیروز شد، اذعان داشت که این رژیم در وضعیت وخیمی قرار دارد.
روزنامه گاردین نوشت، گزارشها حاکی از آن است که تحقیقات محرمانه در مورد حمله به مدرسه میناب که دستکم ۱۷۵ کشته بر جای گذاشت، تکمیل شده اما عدم انتشار آن، نگرانیها را از اینکه ترامپ و هگست حقیقت را پنهان کنند، افزایش داده است.
رسانه های صهیونیست با اذعان به شکست آمریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ با ایران، اعلام کردند که ارتش اسرائیل ۴ نقطه ضعف عمده در جنگ های فرسایشی دارد.
ایران با ایستادگی در برابر جنگ، نظم آمریکایی خاورمیانه را برای همیشه درهم شکست و معادلات قدرت در منطقه را از بنیان تغییر داد.
آموس هرئیل، تحلیلگر نظامی هاآرتص، خاطرنشان کرد، ارتش اشغالگر پس از دو فرمان آمریکا، به نیروهای خود در جنوب لبنان دستور آتشبس داد و «کابینه، طبق معمول، بدون اینکه علناً مسئولیت حملات را بر عهده بگیرد، پشت ارتش پنهان شد.»
علی رغم استقبالی محتاطانه از یادداشت تفاهم، هیچ تمایلی به تلقی آن به عنوان نقطه عطف نهایی در روابط خود با واشنگتن نشان نداد. تجربههای گذشته از توافق الجزایر در سال ۱۹۸۱، سیاست مهار دوگانه در دهه ۱۹۹۰ تا توافق هستهای ۲۰۱۵ و خروج یکجانبه آمریکا از آن در سال ۲۰۱۸، این باور را در درون حاکمیت ایران تقویت کرده که مشکل نه در امضای توافقنامهها، بلکه در تضمین تداوم آنها است.