رفتار اخیر دولت ترامپ در قبال چین، روسیه و متحدان آمریکا، نگرانیهایی درباره اعتبار تعهدات امنیتی واشنگتن ایجاد کرده است. تأخیر در تسلیح تایوان، کاهش رزمایشهای کره جنوبی، امتناع از حمایت نظامی از عربستان و فشار بر اروپا، برخی شرکا را به سمت خوداتکایی دفاعی سوق داده است. تداوم این روند میتواند ترتیبات امنیتی مستقل و حتی بحث درباره گزینه هستهای را تقویت کند.
یکی از فرماندهان نظامی سابق سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) گفت که خطر و مهمترین عامل در جنگ اسرائیل در نوار غزه، موشکها یا نیروی انسانی جنبش مقاومت اسلامی (حماس) نیست، بلکه تونلهای حفر شده زیر زمین با طول بیش از ۶۴۳ کیلومتر است.
یک رسانه صهیونیستی از پیشنهاد جدید قطر و مصر برای خروج ارتش رژیم اشغالگر از محور «فیلادلفیا» در مرز نوار غزه و مصر خبر داد.
فیلسوف بزرگ جنگ، کارل فون کلاوزویتس، در کتاب خود با عنوان «درباره جنگ» به مفهوم «مرکز گرانش» پرداخته و میگوید: مرکز ثقل در جنگ «مرکز تمام قدرت و حرکت است که همه چیز به آن بستگی دارد. این نقطهای است که تمام انرژیها باید به سمت آن هدایت شود.» رهبران سیاسی و نظامی نباید بی احتیاطی کنند و نیروهای نظامی خود را متفرق و آنها را به کارهای احمقانه فراتر از صحنه تعیین کننده درگیری بفرستند.
«دولتهای غربی هرگز اسرائیل را منزوی و تحریم نخواهند کرد. ماشین جنگ تا زمانی که ما متوقفش کنیم یا بازیهای کشندهاش در صورتمان منفجر شود، به کار ادامه خواهد داد. دلایل زیادی وجود دارد که غزه ماههاست عمدتاً از رادار رسانههای غربی خارج شده است.»
اگر ترامپ در ماه نوامبر برندۀ انتخابات شود، احتمالاً واقعاً از اتحادهای ایالات متحده خارج نشود: آن وقت دیگر نمیتواند از آنها گله کند. اما همچنان به کاشت بذر شک و تردید دربارۀ تعهدات ژئوپلیتیکی آمریکا ادامه خواهد داد.
شبکه ۱۲رژیم صهیونیستی فاش کرد که تعدادی از مقامات آمریکایی به اسرائیل گفتهاند که ناوبرهای ایالات متحده برای همیشه نمیتوانند جهت حمایت از این رژیم در منطقه حضور داشته باشند.
سخنگوی وزارت امور خارجه در واکنش به ادعای دادستان کل آمریکا مبنی بر اقدامات تهاجمی برخی کشورها از جمله ایران برای تاثیرگذاری بر روند و نتایج انتخابات آمریکا گفت: یک بار دیگر این ادعاهای تکراری را بیاساس، مغرضانه و دارای مصارف سیاسی داخلی در آمریکا دانسته و چنین اتهاماتی را مردود اعلام میکنیم.
جنگ غزه طولانی ترین جنگ تاریخ اسرائیل است، طولانی تر از جنگی که دولت جوان را به فاصله کمی پس از اعلام استقلال در ۱۴ مه ۱۹۴۸ با همسایگانش درگیر کرد. سه چهارم قرن بعد از آن، به رغم قدرت نظامی، به رغم پشتیبانی بی قید و شرط ایالات متحده و حمایت زیاد اروپائیان و در وهله نخست فرانسه، در سطح بین المللی، اسرائیل منزوی تر و در زمینه داخلی، متفرق تر از پیش، با آینده ای نامعلوم از این کشمکش بیرون خواهد آمد. هنگامی که توپ ها از شلیک باز خواهند ماند، باید همچنان با ۷ میلیون فلسطینی که بر سرزمین تاریخی فلسطین زندگی می کنند و همچنان به مقاومت در برابر اشغال خارجی و رژیم آپارتاید ادامه می دهند، رودررویی کند.
نشریه آمریکایی اکسیوس از قول مقامهای آمریکایی و صهیونیستی گزارش داد که مقامات آمریکایی و اسرائیلی در نشستی مجازی درباره راههای کاهش تنش میان حزب الله و تل آویو گفتوگو کردهاند.
نشریه نیویورکتایمز نوشت: «نتانیاهو با فریب دولتمردان آمریکایی تنها در جهت نجات خود از زندان و حفظ بقای سیاسیاش به جنگ در غزه ادامه میدهد اما نتیجه این اقدامات تنها شکست اسرائیل و منفورتر شدن هر چه بیشتر در عرصه بینالملل خواهد بود.»