یک روزنامه آمریکایی روز چهارشنبه در گزارشی نوشت که عربستان سعودی و امارات متحده عربی اعلام کردهاند که ایالات متحده اجازه استفاده از حریم هوایی آنها را برای انجام اقدام نظامی علیه تهران ندارد.
از نگاه حامیانش، این معاون ۴۱ ساله با توانایی خود در دفاع از رئیسش در موقعیتها و در برابر مخاطبان مختلف، در حال تثبیت جایگاهش به عنوان جانشین بالقوه جنبش سیاسی دونالد ترامپ است.
استاد هاروارد هشدار داد واشنگتن نباید تصور کند میتواند کاری که در سال ۱۹۸۹ با پاناما کرد را در ونزوئلا تکرار کند چرا که هرگونه تلاش برای سرنگون کردن حکومت در ونزوئلا تبعاتی فاجعهبار را نه فقط برای خود آمریکا بلکه برای کل منطقه به دنبال خواهد داشت.
تهدیدهای فزاینده ترامپ علیه ونزوئلا و حملات دریایی اخیر آمریکا در کارائیب، آغاز دوره تازهای از مداخلهگری واشنگتن در نیمکره غربی است؛ روندی که ادامه سنت طولانی و پرهزینه مداخلات سیاسی و نظامی آمریکا در آمریکای لاتین تلقی میشود.
دونالد ترامپ، در نخستین سفر آسیایی خود در دوره دوم ریاستجمهوریاش، بر قدرت دیپلماسی رودررو تکیه خواهد کرد؛ سفری که طی آن با رقبای قدیمی، دوستان جدید و احتمالاً دشمنان خود دیدار میکند،
روسیه میگوید موشک بورِوِستنیک با برد تقریباً نامحدود و مسیر پرواز غیرقابل پیشبینیاش در برابر پدافندهای موشکی فعلی و آینده «شکستناپذیر» است، .
با احیای تحریمهای پیش از ۲۰۱۵ توسط سه کشور اروپایی، تنش هستهای ایران و غرب دوباره اوج گرفته است. در واکنش، تهران با شتابی بیشتر بهسوی شرق و تقویت پیوندهای راهبردی با روسیه و چین حرکت میکند. هرچند مسکو طراح اولیه سازوکار بازگشت تحریمها بود، اکنون با اجرای آن سرسختانه مخالفت دارد و بهدنبال تضعیف اثرگذاری تحریمهاست. ایران نیز ضمن حفظ درِ گفتوگو با غرب، راهبرد خود را بر بازدارندگی و همگرایی با مسکو استوار کرده است.
در پی ضربالاجل رئیس جمهور آمریکا، یکی از رهبران جنبش حماس بر پایبندی اخلاقی و انسانی این جنبش به تحویل اجساد نظامیان صهیونیست تاکید کرد.
جامعه جهانی و بهویژه جمهوری اسلامی ایران باید با دقت تحولات را رصد کند؛ زیرا موضوع الحاق کرانه باختری امری ساده و گذرا نیست. این روند در صورت پیگیری، قطعاً موجب افزایش وسعت اراضی اشغالی و تشدید واکنش و مقاومت مردم فلسطین خواهد شد و در نتیجه، میتواند تحولات منطقه را وارد مرحلهای بحرانی کند.
اما نباید فریب این صحنهسازیها را خورد. آنچه در حال شکلگیری است، نه صلح، بلکه مرحلهای تازه از رقابت راهبردی میان دو ابرقدرت اقتصادی است؛ رقابتی که در آن تجارت و فناوری، به ابزارهای فشار ژئوپلیتیکی تبدیل شده اند. حتی اگر در ظاهر، چین برندهٔ جنگ تجاری ترامپ به نظر برسد، نتیجهٔ نهایی برای نظم جهانی تلخ و ناامیدکننده است: دو قدرتی که زمانی ستونهای تجارت آزاد جهانی بودند، اکنون خود در حال ویران کردن همان بنیانیاند که بر آن ایستاده بودند. در این جنگ بیبرنده، پکن شاید مقتدرتر شود، اما واشنگتن خستهتر و جهان، فقیرتر و قطبیتر از همیشه خواهد بود.