تازهترین نظرسنجی نشان میدهد که میزان رضایت مردمی از دونالد ترامپ به ۳۲ درصد رسیده است؛ پایینترین سطح در تمام دوران فعالیت سیاسی او.
آمریکا با کاهش حمایت از کردها، به روابط با ترکیه بهبود میبخشد، اما تحولات سوریه همچنان آینده این تغییرات را شکننده نگه میدارد.
داووس که تا پیش از این مجمعی برای گفتوگوی رهبران جهان درباره آینده سیاسی و اقتصادی مشترک بود، امسال با سخنرانی دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا تمایز بین دیدگاه های سایرین را درباره مسائل جهانی به نمایش گذاشت و به عرصه تجلی مخالفت ها با دیدگاههای او تبدیل شد.
نشریه پولیتیکو در گزارشی به نقل از یک مقام آمریکایی که خواست نام وی فاش نشود، نوشت: از دید واشنگتن تضمینهای امنیتی احتمالی ایالات متحده برای اوکراین بسیار مهمتر از تعهداتی است که کشورهای اروپایی ممکن است برای تأمین امنیت این کشور بر عهده بگیرند.
دنی سیترونویچ، مسئول سابق میز ایران در سازمان آمان (سازمان اطلاعات ارتش اسرائیل) که در رسانهها به عنوان تحلیلگر ایران فراوان حضور پیدا میکند، یادداشتی را منتشر و این گونه آغاز میکند: «پیش از آنکه ایالات متحده تصمیم به اقدام علیه ایران بگیرد، ۱۰ نکته را باید مدنظر قرار دهد.»
هیچکس نمیداند دور بعدی درگیری چقدر طول خواهد کشید؛ نه در اتاق وضعیت کاخ سفید، نه در کابینه امنیتی اسرائیل و نه در شورای عالی امنیت ملی ایران.
ترامپ با غروری خارقالعاده گفته است که دوست دارد جزیره گرینلند، یک قلمرو خودمختار دانمارک را بخرد و در صورت لزوم میتواند آن را با زور تصرف کند. هیچ کس تصور نمیکرد که آمریکا بنیانگذار و حامی اصلی ناتو، یکی از اعضای آن را تهدید به حمله کند. با این حال، به اینجا رسیده اما بعد چه اتفاقی میافتد؟
تنها چند روز پیش، دیپلماتها و مقامات اتحادیه اروپا به طور پنهانی درباره این ایده زمزمه میکردند که ممکن است روزی در مورد چگونگی دست کشیدن از دونالد ترامپ فکر کنند. اما این زمزمه دیگر شنیده نمیشود، همانطور که رهبران اتحادیه اروپا دیدند، «باجگیری» ترامپ از آنها با تهدید تعرفهها برای گرفتن مجوز تصرف گرینلند، خشم همگانی را برانگیخت - و جهان را تغییر داد.
آنچه ترامپ واقعاً پیشنهاد میکند، مذاکره است یا صرفاً اولتیماتومی با پوشش دیپلماسی؟
گزارشها حاکی از آن است که ایالات متحده در حال بررسی محاصره کامل دریایی کوبا و ممانعت از ورود نفت و سوخت به این کشور است؛ اتفاقی که در صورت وقوع، بخشی از کمپین فشار شدید بر کوبا محسوب میشود.
شورای حقوق بشر سازمان ملل در نشست ویژه خود درباره ایران، قطعنامهای را با آرایی تقریباً ثابت نسبت به قطعنامه پیشین تصویب کرد و تلاش کشورهای غربی برای تشدید فشارها علیه ایران، نه به اجماع انجامید و نه توانست سقف حمایت از این مسیر را افزایش دهد.