پس از سخنرانی جنجالی مارکو روبیو وزیر خارجه آمریکا در آتن علیه تمدن ایران، فرانسیس فوکویاما، پژوهشگر ارشد دانشگاه استنفورد، در یادداشتی انتقادی وی را متهم کرد که با مصادره به مطلوب کردن مفاهیم فلسفی، در پی توجیه سیاستها و خصلتهای فردی دونالد ترامپ است.
یشنویس طرح ۲۸ مادهای کاخ سفید توسط استیو ویتکوف، فرستاده ترامپ و کریل دمیتریف، همتای روسی او، تهیه و روز پنجشنبه توسط دانیل دریسکول، وزیر ارتش آمریکا، به زلنسکی ارائه شد. این طرح، همانطور که به رسانههای خبری درز کرده، امتیازات دشواری برای اوکراین را شامل میشود – واگذاری سرزمین از جمله منطقه شرقی دونباس و کاهش حجم ارتش اوکراین. طبق گزارشها، ترامپ به زلنسکی مهلت داده است تا روز شکرگزاری (۲۷ نوامبر) آن را بپذیرد.
نظامیان رژیم صهیونیستی به تاخت و تاز در جنوب سوریه ادامه می دهند و دمشق نیز از هرگونه واکنشی به تحرکات اشغالگران عاجز است.
از عصر سهشنبه تا بامداد چهارشنبه مطرح شدن اخباری در خصوص نزدیک شدن جنگندههای رژیم صهیونیستی به مرزهای غربی ایران و سپس بازگشت آنها، به همراه منتشر شدن فیلم پرواز یک فروند جنگنده میگ ۲۹ بر فراز تهران، باعث درگرفتن بحثهایی در میان افکار عمومیشده است
تحلیلگران غربی معتقدند مجموعهای از عوامل همچون فشار «دونالد ترامپ»، ناهماهنگی دولتهای اروپایی، دست برتر مسکو در میدان نبرد و مشکلات داخلی، موجب پذیرش توافق صلح کاخ سفید از سوی «ولادیمیر زلنسکی» خواهند شد.
پیمان ویتکاف–دیمیتریف در شکل فعلیاش، خطر ایجاد جهانی را دارد که در آن تجاوز و جنگ تبدیل به امر عادی میشود.
روزنامه عبری نوشته پنج ماه است که اقدامات بازسازی ساختمانهای آسیب دیده اراضی اشغالی در جنگ با ایران متوقف شده است.
بنابر اعلام یک رسانه انگلیسی، طرح ۲۸ بندی مورد حمایت آمریکا برای پایان دادن به جنگ در اوکراین که هفته گذشته علنی شد، برگرفته از سندی است که روسیه تهیه کرده و در ماه اکتبر (مهر/آبان) به دولت «دونالد ترامپ» ارائه کرده بود.
طرح ترامپ برای پایان جنگ اوکراین، نگرانیهای تازهای ایجاد کرده مبنی بر اینکه کاخ سفید، کییف را تحت فشار بگذارد تا توافقی را امضا کند که تماما به نفع مسکو باشد.
رسانه مستقر در لندن در یادداشتی درباره هدف رژیم صهیونیستی برای باز پسگیری آنچه آن را «سرزمین موعود» خود میداند، با تاکید بر اینکه «اسرائیل ازین پس همیشه در جنگ خواهد بود» تصریح کرد: نه ایران و نه هیچ یک از گروههای مقاومت در منطقه شکست نخوردهاند و آنها به سرعت در حال تجدید تسلیحات خود هستند.
چین با وجود تهدیدهای تجاری و فشارهای دولت دوم ترامپ، نهتنها عقبنشینی نکرد بلکه با اعمال کنترلهای صادراتی، حفظ جاهطلبیهای فناورانه و امتیازگیریهای دیپلماتیک ابتکار عمل را بهدست گرفت. واشنگتن میان فشار حداکثری و امتیازدهی نوسان کرد و درگیر مذاکرات جزئی شد، در حالی که پکن تمرکز خود را بر رقابت راهبردی بلندمدت حفظ کرد. نتیجه آنکه چین امروز موقعیتی قویتر یافته و آمریکا با راهبردی آشفته و کاهش اهرم واقعی مواجه است.