^واقعیت موجود با آنچه در واشنگتن میگذرد، تفاوت فاحشی دارد. خبرهاحاکی از آن است که چین همچنان با روشهای پیچیده و پنهانی، از جملهشکستن محاصره دریایی و استفاده از کشتیهای کوچک، نفت ایران رادریافت میکند.
*واشنگتن در تلاش است تا با دادن وعدههای مساعد، پکن را متقاعد کندکه ظرفیتهای جایگزین برای تامین نیازهای انرژی چین ایجاد خواهدکرد. اما سوال اصلی اینجاست: «مابهازای» این معامله چیست؟ بایدپرسید ایالات متحده چه وعده استراتژیکی میتواند به پکن یا مسکو بدهدکه آنها حاضر شوند همکاری راهبردی خود با تهران را قربانی کنند؟ آیا درموضوع تایوان تحولی رخ خواهد داد؟ آیا امریکا حاضر است در قبال قطعخرید نفت ایران توسط چین، حمایتهای خود از تایوان را متوقف کند؟
^چنین دادوستدی، فراتر از سطح روابط دوجانبه است و به مسائلژئوپلیتیک بین قدرتها برمیگردد. تا این لحظه هیچ گزارش، تحلیل یاحتی نشانهای مبنی بر اینکه چین یا روسیه حاضر باشند چنین هزینهای رابپردازند، وجود ندارد. چین به سادگی میتواند استدلال کند که خرید نفتتوسط شرکتهای خصوصی و پالایشگاههای مستقل صورت میگیرد وربطی به دولت چین ندارد. در مورد روسیه، مساله پیچیدهتر است؛ مسکودرگیر جنگی است که فقط با اوکراین نیست، بلکه با تسلیحات ناتو و اروپامیجنگد. بنابراین در فضای فعلی دیپلماسی، بسیار بعید است که توافقاستراتژیکی بین واشنگتن، پکن و مسکو علیه تهران شکل بگیرد.
*ایالات متحده در ارتباط با ایران، تقریبا به «سقف نهایی» ظرفیتهایفشار خود رسیده است. وقتی میگوییم سقف نهایی، منظورمان این استکه جز گزینههای غیرمتعارف و ویرانگر (مانند حملات اتمی)، واشنگتنعملا ابزار خالی یا «رو نشدهای» در اختیار ندارد. در واقع جایگاهی کهایران امروز به دست آورده ناشی از قدرت درونی کشورمان است نه تکیهبه چین یا روسیه یا هر قدرت دیگری. امریکاییها هر کاری کهمیتوانستند، انجام دادهاند.
منبع روزنامه اعتماد





ثبت دیدگاه