عربستان در پی تشدید حملات در خلیج فارس و دریای سرخ، بیش از گذشته با آسیبپذیری امنیتی و نفتی مواجه شده است. ریاض که سالها به حمایت امنیتی آمریکا تکیه داشت، اکنون با کاهش اعتماد به واشنگتن روبهروست؛ بهویژه پس از ناکامی عملیات علیه حوثیها و پیامدهای جنگ ایران که فشارهای منطقهای بر عربستان را افزایش داده است.
: تنها چند ساعت پس از حمله اسرائیل به قطر، مفسران طرفدار اسرائیل بهسرعت توجه خود را به ترکیه معطوف کردند. در واشنگتن، «مایکل روبین»، عضو ارشد موسسه راستگرای امریکن انترپرایز، اظهار کرد که ترکیه میتواند هدف بعدی اسرائیل باشد.
یک روزنامه عبری به افزایش روند به رسمیت شناخته شدن کشور فلسطین در عرصه جهانی اشاره کرد.
نتایج یک نظرسنجی نشان داد که اکثر آمریکاییها ترامپ را شایسته دریافت جایزه صلح نوبل نمیدانند.
هشدارهای الشرع درباره خطر حضور قسد در مرزهای سوریه، عراق و ترکیه و همچنین تأکید مکرر او بر ادغام این نیروها در ساختار ارتش، عملاً بازتابی از دغدغههای امنیتی آنکارا درباره فعالیتهای پ.ک.ک و شاخههای وابسته به آن است.
پاکستان میتواند بمب خود را به ابزاری برای تحکیم موقعیت دیپلماتیک بدل کند. اسحاق دار، وزیر خارجه پاکستان، گفت: «هنوز برای اظهار نظر زود است، اما برخی کشورهای دیگر هم خواستار توافقاتی مانند این هستند».
رئیسجمهور ایالات متحده در حالی برای تثبیت قدرت خود میجنگد که حمایت عمومی از او و دولتش به شدت کاهش یافته و در این مسیر، تنها میتواند به دادستان کل آمریکا متوسل شود تا عرصه را به رقبایش واگذار نکند.
حمله هوایی اسرائیل به دوحه در ۹ سپتامبر، توهم امنیتی را که اعضای شورای همکاری خلیج فارس طی سالها ساخته بودند، فرو ریخت.
سخنگوی طالبان با تاکید بر اینکه پایگاه هوایی بگرام نه متعلق به چین است نه آمریکا، گفت که آمریکاییها باید با این کشور بهصورت منطقی برخورد کنند.
نشست کمسابقه ترامپ با رهبران ارمنستان و آذربایجان در کاخ سفید به امضای توافقی موقت برای پرهیز از درگیری و پروژهای راهبردی با نام «جاده صلح و شکوفایی ترامپ» انجامید؛ مسیری که باکو را به نخجوان متصل میکند و نماد فاصله گرفتن دو کشور از روسیه است. باکو با دست بالا پس از پیروزیهای نظامی و ایروان در جستوجوی رهایی از وابستگی به مسکو، هر دو به سمت غرب چرخیدهاند. اما بیاعتمادی تاریخی، شرطهای علیاف و موانع داخلی، صلح را همچنان شکننده نگه داشته است.
در هشتادمین سالگرد تأسیس سازمان ملل، محدودیتهای شدید ایالات متحده علیه هیأت ایرانی در صدور ویزا، تردد و زندگی روزمره دیپلماتها، از جمله خرید مایحتاج روزانه و حتی ملاقات انسانی، نقض آشکار توافقنامه مقر ۱۹۴۷ و عرف دیپلماتیک و تهدیدی برای اعتبار و بیطرفی سازمان ملل است.