جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و بسته شدن تنگه هرمز را میتوان حاصل ۳۵ سال سیاست شکست خورده حضور نظامی آمریکا در منطقه دانست. هزینه ۸ تریلیون دلاری و بیش از ۹۴۰ هزار کشته در منطقه نیز چیزی جز بیثباتی و دامن زدن به جنایتهای متحدان از غزه تا سودان نبوده است، در حال حاضر تنها راه خروج آمریکاییها از خاورمیانه است.
اندیشکده آمریکایی کتیو با وجود انتقاد شدید از سیاستهای ترامپ اعلام کرد: این بحران یک نتیجه مهم داشته است: نشان دادن ضرورت پایان حضور گسترده نظامی آمریکا در خاورمیانه.
روزنامه گاردین در تحلیلی با اشاره به تغییر پیاپی نخستوزیران انگلیس از سال ۲۰۱۶ تاکنون، نوشت این کشور وارد دورهای از بیثباتی مزمن سیاسی شده که نهتنها دولتها را از پیگیری اصلاحات بلندمدت بازداشته، بلکه توانایی نظام سیاسی برای شکل دادن به ائتلافهای پایدار و اتخاذ تصمیمهای راهبردی را نیز تضعیف کرده است.
رویترز در تحلیلی نوشت که علیرغم وعده لغو تحریمهای ایران در دوره ۶۰ روزه مذاکره، باز کردن کامل «لانه درهمتنیده» تحریمهای چهار دههای ممکن است سالها زمان ببرد.
به گزارش راشاتودی وضعیت تنگه هرمز پس از توافق ایران و آمریکا همچنان مبهم است؛ تهران میگوید بسته، واشنگتن ادعای جریان نفت دارد.
رئیس حزب اسرائیل خانه ما با انتقاد از توافقی که در سوئیس در حال تنظیم است، گفت که با این توافق برنامههای هستهای و موشکی ایران از تایید آمریکا برخوردار خواهند شد.
روزنامه عبری معاریو در گزارشی کمسابقه اعلام کرد ترکیه به دلیل برخورداری از دومین ارتش بزرگ ناتو، توسعه سریع صنایع دفاعی و افزایش توانمندیهای زمینی، هوایی و دریایی، به تهدیدی بزرگتر و خطرناکتر از ایران برای اسرائیل تبدیل شده است؛ ارزیابیای که نگرانیهای جدیدی را در محافل امنیتی تلآویو برانگیخته است.
رسانه عبری با تاکید بر اینکه ایران بر آمریکا و رژیم صهیونیستی پیروز شد، اذعان داشت که این رژیم در وضعیت وخیمی قرار دارد.
روزنامه گاردین نوشت، گزارشها حاکی از آن است که تحقیقات محرمانه در مورد حمله به مدرسه میناب که دستکم ۱۷۵ کشته بر جای گذاشت، تکمیل شده اما عدم انتشار آن، نگرانیها را از اینکه ترامپ و هگست حقیقت را پنهان کنند، افزایش داده است.
رسانه های صهیونیست با اذعان به شکست آمریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ با ایران، اعلام کردند که ارتش اسرائیل ۴ نقطه ضعف عمده در جنگ های فرسایشی دارد.
علی رغم استقبالی محتاطانه از یادداشت تفاهم، هیچ تمایلی به تلقی آن به عنوان نقطه عطف نهایی در روابط خود با واشنگتن نشان نداد. تجربههای گذشته از توافق الجزایر در سال ۱۹۸۱، سیاست مهار دوگانه در دهه ۱۹۹۰ تا توافق هستهای ۲۰۱۵ و خروج یکجانبه آمریکا از آن در سال ۲۰۱۸، این باور را در درون حاکمیت ایران تقویت کرده که مشکل نه در امضای توافقنامهها، بلکه در تضمین تداوم آنها است.