دیدار سهجانبه دونالد ترامپ، ولادیمیر پوتین و شیجیپینگ در شهر شنژن چین رویداد کمسابقهای است که از جهت نفس برگزاری با کنفرانس یالتا برای پایان جنگ جهانی دوم قابل مقایسه است.
اما از جهت تعیینکنندگی؛ نشست شنژن نه از جهت فضای حاکم بر روزهای پایانی جنگ جهانی دوم و شرایط کنونی و نه از زاویه اهداف برگزاری نشست و نتایج قطعی آن هرگز قابل مقایسه با نشست یالتا نیست و نباید آن دو را به اشتباه از یک سنخ دانست.
آنچه روشن است نظم بینالملل با تثبیت قدرت جهانی چین از یک سو و جنگهای اوکراین ایران از سوی دیگر وارد فاز تازهای شده است، که نتایج آن بر بازتعریف نظم جهانی تاثیر مستقیم دارد.
در واقع جنگ اوکراین و ایران ستیزهجوییهایی هدفمندند که هم ریشه و هم تاثیر مستقیم بر بازتعریف معادلات منطقهای و جهانی قدرت و امنیت دارند.
جنگ اوکراین در اسفند ۱۴۰۰ و در پی تلاش کیف برای عضویت در ناتو آغاز شد، و نشان داد که توسعهطلبی ناتو و تغییر موازنه امنیتی در بالکان خط قرمز روسیه است.
همچنانکه اروپا و آمریکا با حمایت از کیف، جنگ اوکراین را به باتلاقی برای فرسایش توان اقتصادی و نظامی روسیه تبدیل کردند.
جنگ ایران هم با هدف تضعیف ایران و تثبیت قدرت اسرائیل در غرب آسیا آغاز شد، و کاهش نفوذ چین و روسیه در این منطقه راهبردی را دنبال میکند.
بعلاوه سلطه بر منابع نفتی خلیج فارس از دیگر اهداف جنگ ایران است. هدفی که پیشتر در سلطه آمریکا بر منابع نفتی ونزوئلا نشان داده شد.
در چنین شرایطی، طولانی شدن جنگ اوکراین و بنبست در جنگ ایران از جمله واقعیتهای میدانی است که ایده نشست شنژن را شکل داد و ترکیب برگزاری آن پرده از رقابت حاکم بر آینده قدرت در عرصه جهانی برداشت.
با این حال به نظر میرسد نشست شنژن بیش از تعیینکنندگی، بیشتر یک ابتکار عمل و نمایش دیپلماتیک برای استفاده از فرصت نشست اپک بود و دستاورد آن هم در ابراز تمایل برای همکاری جهت مدیریت تنشها، علیرغم همه تضادها و اختلافها خلاصه خواهد شد.
به همین دلیل نباید از این نشست انتظار گشایش موثری در حل بحرانهای بینالمللی از جمله در جنگ اوکراین و ایران داشت. و باید پذیرفت که این بحرانها همچنان در معادلات حاکم بر میدان ادامه خواهند داشت و از همین رهگذر قابل حل و فصل خواهند بود.





ثبت دیدگاه