آمریکا از قدرتی منطقهگرا به یکی از معماران نظم بینالمللی پس از جنگ جهانی دوم تبدیل شد، اما استفاده فزاینده از حق وتو، حمایت از اسرائیل در جنگ غزه، فشار بر آنروا و دیوان کیفری بینالمللی و محدودیت علیه مقامهای فلسطینی، شکاف میان قدرت واشنگتن و قواعد نظم جهانی را برجسته کرده است.
اندیشکده آمریکایی در گزارشی با اشاره به اقدام تروئیکای اروپایی جهت فعالسازی مکانیسم ماشه و احتمال بازگشت تمامی تحریمهای سازمان ملل علیه ایران مینویسد این اقدام، تاثیر اقتصادی بر ایران ندارد و غرب را به سمت «رویارویی بینتیجهتری» سوق میدهد و احتمال هرگونه مذاکرهای را از بین میبرد.
در پی حملات هوایی اسرائیل به رهبران حماس در قطر، مصر خواستار تشکیل یک ائتلاف نظامی عربی مشابه ناتو شده است.
حتی پیش از حملات اسرائیل به دوحه، تنشها میان مصر و اسرائیل در حال افزایش بود و همین مسئله باعث شد گمانهزنیها درباره آینده روابط قاهره و تلآویو شدت بگیرد.
روزنامه آمریکایی ابعادی از استثمار و سوءاستفاده از اتباع خارجی که بر مبنای یک روادید موقت مربوط به برنامه تبادل فرهنگی جهت کارآموزی به ایالات متحده میروند را فاش کرده است.
وزیر جنگ پیشین رژیم صهیونیستی و رئیس حزب «اسرائیل بیتنا»، نخستوزیر این رژیم را به باد انتقاد گرفته و وی را «رهبری شکستخورده» توصیف کرد.
از نگاه اروپا، روسیه بسیار مهمتر از ایران است؛ و برای واشنگتن، راضی نگه داشتن اسرائیل مهمتر از پرهیز از تقابل با تهران.
اقدام اخیر کمیسیون اروپا علیه رژیم صهیونیستی هرچند یک نقطه آغاز ضروری محسوب میشود، اما کافی نیست؛ زیرا تا زمانی که بروکسل تجارت با شهرکنشینان صهیونیست را بهطور کامل ممنوع نکرده و به فروش سلاح به رژیم اشغالگر پایان ندهد، ادعاهایش درباره دفاع از قانون و عدالت بیارزش خواهد ماند.
شورای عالی امنیت ملی با صدور اطلاعیهای مهم اعلام کرد که با اقدامات نسنجیده ۳ کشور اروپایی در مورد مساله هستهای ایران علیرغم همکاریهای وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی و همچنین ارائه طرحهایی برای حل و فصل موضوع، عملاً مسیر همکاری با آژانس دچار تعلیق خواهد شد.
شهباز شریف، نخستوزیر پاکستان، که با جنگندههای اف-۱۵ سعودی، فرش قرمز و پروتکل کامل سلطنتی مورد استقبال قرار گرفت، روز چهارشنبه (۲۶ شهریورماه) در دیدار با محمد بنسلمان، ولیعهد عربستان سعودی، «توافقنامه دفاع متقابل استراتژیک» (SMDA) را امضا کرد. ناظران میگویند این لحظهای برجسته در اتحاد چند دههای بین دو کشور است که روابطشان تقریبا به هشت دهه پیش برمیگردد.
آینده نزدیک روابط ایران و عربستان به احتمال زیاد به این بستگی دارد که آیا گفتوگوهای دو طرف میتواند نگرانی مشترک از اقدامات اسرائیل را به همکاری ملموس، حتی اگر محدود باشد، تبدیل کند یا نه.