آمریکا از قدرتی منطقهگرا به یکی از معماران نظم بینالمللی پس از جنگ جهانی دوم تبدیل شد، اما استفاده فزاینده از حق وتو، حمایت از اسرائیل در جنگ غزه، فشار بر آنروا و دیوان کیفری بینالمللی و محدودیت علیه مقامهای فلسطینی، شکاف میان قدرت واشنگتن و قواعد نظم جهانی را برجسته کرده است.
روزنامه چاپ لندن طرح رئیسجمهور آمریکا برای پایان دادن به جنگ غزه را مبهم و فاقد جزئیات لازم توصیف کرد که بهرغم حمایت ظاهری برخی کشورهای منطقه از آن، پایان جنگ و برقراری صلح را تضمین نمیکند.
دونالد ترامپ با اصرار بر اینکه طالبان پایگاه هوایی بگرام را به کنترل واشنگتن بازگردانند، به دنبال چیزی بیش از یک جای پای نمادین در افغانستان است. او ایالات متحده را در موقعیتی قرار میدهد که چین و ایران را در قلب آسیای مرکزی به چالش بکشد.
سید عباس عراقچی تاکید کرد که قطعنامه ۲۲۳۱ و همه محدودیتهای پیشبینیشده در آن در رابطه با موضوع هستهای ایران باید در موعد مقرر یعنی ۱۸ اکتبر خاتمه یافته تلقی شود.
برخلاف روایتی که از سوی تبلیغات روسیه ترویج میشود، اوکراین تاکنون در جنگ دست بالا را داشته است. حتی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، که در فوریه ۲۰۲۵ به ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین، گفته بود باید در برابر خواستههای روسیه کوتاه بیاید چون «برگهای در دست نداری»، این هفته اعلام کرد: «اوکراین با حمایت اتحادیه اروپا در موقعیتی است که میتواند بجنگد و پیروز شود.
یکی از رهبران جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) اعلام کرد که طرح دونالد ترامپ نزدیک به دیدگاه رژیم صهیونیستی است و این طرح تضمین شده نیست.
روزنامه واشنگتن پست نوشت، ایران در حال بررسی چگونگی واکنش به بازگشت تحریمهای سازمان ملل متحد علیه برنامه هستهای خود است؛ و یک نماینده مجلس پیشنهاد داد مجلس احتمالاً خروج از «پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای» (NPT) را بررسی کند.
به نوشته العربی الجدید، ایران با استفاده از تعامل با سعودیها بهعنوان سکوی پرش، خواهد توانست خود را با «شرایط پس از منازعه» تطبیق دهد و در قالب چارچوبهای گستردهتر منطقهای با مشارکت پاکستان و حتی چین، جایگاه تازهای بیابد.
هیچ رئیسجمهور آمریکایی از زمان اوج جنگ سرد چنین فشاری بر آمریکای لاتین وارد نکرده است.
رهبران چین از مجمع عمومی سازمان ملل برای اعلام تعهداتی در زمینه تجارت و مبارزه با تغییرات اقلیمی استفاده کردند؛ تعهداتی که اهمیتشان نه در محتوای واقعی، بلکه در تصویری بود که از چین بهعنوان ستون ثبات و همکاری جهانی ارائه داد.
رشد سریع صنعت دفاعی ترکیه، آنکارا را به یک بازیگر کلیدی در بازار جهانی تسلیحات تبدیل کرده و ترکیه از این موقعیت به عنوان ابزاری برای نفوذ در سیاست خارجی استفاده میکند.