تهاجم آمریکا علیه ایران، ضعف ساختاری راهبرد نظامی واشنگتن را برجسته کرده است.
فایننشالتایمز گزارش داد آمریکا پس از افزایش حملات ایران در تنگه هرمز از نفتکشها خواسته است تنها در زمانهای مشخص حرکت کنند؛ اقدامی که به گفته کارشناسان با هدف کاهش هزینه سنگین حفاظت هوایی ادعایی واشنگتن از مسیر جنوبی تنگه انجام شده است.
معاون اجرایی اندیشکده کوئینستی در واکنش به حمله به خط لوله عربستان با اشاره به تنگه هرمز نوشت: این برداشت بر یک فرض بهشدت اشتباه و حتی مرگبار استوار بود: اینکه ایران دیگر گزینهای برای تشدید تنش و پاسخ متقابل در اختیار ندارد.
اصرار واشنگتن بر ادامه سیاست فشار علیه ایران، علاوه بر هزینههای نظامی و اقتصادی، به تضعیف تدریجی نفوذ ژئوپلیتیکی آمریکا در خاورمیانه انجامیده است. دو روایت، شکست آمریکا را ناشی از نبود آمادگی جنگی یا دستکم گرفتن توان ایران میدانند، اما ریشه بحران عمیقتر است. تجربه عراق، بیاعتمادی متحدان و افزایش استقلال کشورهای منطقه نشان میدهد خاورمیانه دیگر تحت سلطه انحصاری آمریکا نیست. همزمان، فرسایش اسرائیل و گسترش روابط منطقه با قدرتهایی مانند چین، الگوی قدیمی سلطه واشنگتن را با چالش جدی مواجه کرده است.
نشریه آتلانتیک در گزارشی به روند جنگ آمریکا علیه ایران پرداخت و نوشت: از آنجایی که رئیس جمهور آمریکا نتوانسته است ایران را وادار به پذیرش تسلیم کند، احساس ناامیدی میکند. چند ماه است که دونالد ترامپ تلاش دارد تا از این جنگ خارج شود.
گزارشهای خبری نشان میدهد بیش از ۱۰۰ مستشار نظامی آمریکایی با استقرار در عربستان سعودی، پشتیبانی اطلاعاتی و هدفگیری را در اختیار ارتش این کشور قرار میدهند.
روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی در مورد نگرانی فرماندهان آمریکایی نسبت به کاهش ذخایر تسلیحاتی روایت کرد و نوشت که ذخایر موشکی از دید آنها، کمترین میزانی بوده که تا کنون شاهد بودند.
خبرگزاری رویترز گزارش داد موفقیت نظامی اخیر ایران در تصرف یک زهپاد (زیردریایی هدایتپذیر از دور) ارتش آمریکا، به تهران این قابلیت را برای مطالعه و مهندسی معکوس این شناور پیشرفته داده و این رویداد به منزله شکستی برای پنتاگون و شرکت سازنده این پهپاد خواهد بود.
جهان در حال گذار از نظم تکقطبی و هژمونی غرب به نظمی چندمرکزی، چندنظمی و منطقهای است؛ روندی که با پراکندگی قدرت، افول جهانیشدن و افزایش استقلال قدرتهای نوظهور شتاب گرفته است. در این الگو، مناطق نقش بیشتری در تأمین امنیت و تنظیم تجارت خواهند داشت، اما برای جلوگیری از پراکندگی بیش از حد، به هماهنگی جهانی نیاز است. «نظام کنسرتی» میتواند میان قدرتهای بزرگ و نهادهای منطقهای توازن ایجاد کرده و از بازگشت حوزههای نفوذ مبتنی بر سلطه جلوگیری کند.
اگر جمهوریخواهان پیروز شوند، ساختار انگیزهها برای همه تغییر میکند. آن زمان تمام جمهوریخواهان بیش از پیش سر فرود خواهند آورد و به ترامپ امکان خواهند داد بدون هیچ محدودیتی عمل کند.
دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک در مطلبی با عنوان یک پله دیگر در نردبان تشدید تنش نوشت: برای حل مسئله تنگه هرمز، هیچ راهحل نظامی و قهری وجود ندارد. هر تلاشی برای تحمیل چنین راهحلی، واشنگتن و تهران را بیش از پیش به سمت تشدید تنشی سوق میدهد که ممکن است مهار آن روزبهروز دشوارتر شود.