دولت ترامپ پس از هشت ماه جنگ با ایران و شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای، با چهار گزینه دشوار روبهروست: حملات گسترده به زیرساختهای ایران، عملیات نظامی محدود، واگذاری مذاکرات به جیدی ونس یا ادامه وضعیت فعلی و خروج تدریجی نیروهای آمریکایی. اختلاف میان ونس و پیت هگست درباره ادامه جنگ، هزینه ۴۷ میلیارد دلاری درگیری و نگرانی از افزایش قیمت انرژی، تصمیمگیری را پیچیدهتر کرده است.
رایزنیهای امنیتی و تحولات ۴۸ ساعت گذشته در تلآویو نشان میدهد که نخستوزیر اسرائیل در آستانه انتخابات پارلمانی ۵ آبان (۲۷ اکتبر)، احتمالاً تمرکز نظامی خود را از رویارویی مستقیم با تهران به سوی حمله به مواضع انصارالله در یمن تغییر داده است؛ سناریویی راهبردی که المانیتور ابعاد آن را بررسی کرده و حاکی از آن است که وی در پی اعلام عدم همراهی کاخ سفید با تهاجم به ایران تا پیش از موعد انتخابات کنگره، درصدد است با تبدیل ارتش اسرائیل به تکیهگاه نظامی عربستان سعودی در برابر موشکهای یمنی، موانع عادیسازی روابط با ریاض را برطرف ساخته و جایگاه متزلزل خود در نظرسنجیها را بهبود بخشد، هرچند شواهد دیپلماتیک از بیمیلی و احتیاط شدید ولیعهد سعودی در پذیرش این شراکت پرده برمیدارد.
عربستان سعودی با وجود برخورداری از یکی از گرانترین زرادخانههای نظامی جهان، خرید گسترده تسلیحات آمریکایی و اختصاص ۸۳ میلیارد دلار به هزینههای نظامی در سال ۲۰۲۶، نتوانسته است مانع حملات موشکی و پهپادی نیروهای انصارالله به اهدافی از جمله فرودگاههای این کشور شود؛ حملاتی که بار دیگر پرسشهایی درباره توان دفاعی ریاض در برابر تهدیدهای فزاینده مطرح کرده است.
جنگ ایران بار دیگر محدودیتهای راهبرد آمریکا در خاورمیانه را آشکار کرده است؛ مداخلات نظامی پرهزینه دستاوردهای پایداری نداشتهاند و خروج کامل نیز میتواند خلأ امنیتی ایجاد کند. راهبرد پیشنهادی، کاهش و بازآرایی حضور نظامی، تقویت دیپلماسی هستهای، تنوعبخشی به مسیرهای انرژی، مشروطکردن حمایت از متحدان و همکاری بینالمللی برای تأمین واقعبینانهتر منافع واشنگتن است.
جنگ فرسایشی با ایران و بحران بیسابقه انسداد خطوط انرژی در خلیج فارس، بار دیگر مناقشهای کهنه را در واشنگتن زنده کرده است که آیا ایالات متحده باید تمام پایگاههای نظامی خود را برچیند و خاورمیانه را به حال خود رها کند؛ با این حال، مشاور امنیت ملی پیشین کامالا هریس در یادداشتی راهبردی برای نشریه فارن افرز استدلال میکند که خروج کامل از منطقه خطایی به مراتب خطرناکتر از درگیری نظامی است و کاخ سفید باید به جای دو رویکرد افراطی «تداوم جنگ بیپایان» یا «ترک سراسیمه منطقه»، راه سومی مبتنی بر دیپلماسی واقعگرایانه، کاهش تمرکز پایگاههای نظامی، پایان دادن به چک سفید امضا به تلآویو و تنوعبخشی به مسیرهای دور زدن تنگه هرمز در پیش بگیرد.
سیانان در گزارشی انتقادی از سیاستهای دونالد ترامپ، با انتخاب میانتیتر کنایهآمیز «او یک اوباش بود» و انتشار تصویری از رئیسجمهور آمریکا، به رویکرد او در اعمال قدرت تاخت؛ گزارشی که از توافق با پوتین برای عرضه گازوئیل روسیه به بازارهای جهانی تا طرح پخش زنده اعدام و تشدید برخورد با مهاجران را در بر میگیرد و در نهایت این پرسش را پیش میکشد که آیا رأیدهندگان میتوانند مانع از تغییر چهره آمریکا به تصویری از ترامپ شوند؟
یمن و اوکراین، ترامپ را در موقعیتی خطرناک قرار دادهاند بحران جهانی انرژی رو به وخامت است و کشورهای بیشتری را درگیر میکند؛ وضعیتی که به نفع نامزدهای حزب جمهوریخواه نیست.
گزارش روزنامه عبری معاریو درباره درخواست ادعایی واشنگتن از تلآویو برای حمله یکجانبه به ایران، این پرسش را مطرح میکند که آیا طرح چنین روایتی بخشی از بازی رسانهای برای انتقال هزینههای سیاسی و پیامدهای احتمالی تجاوز به ایران از آمریکا به تلآویو است؛ روایتی که نمیتواند سابقه همکاری و هماهنگی نظامی دو طرف در جنگهای اخیر علیه جمهوری اسلامی ایران را نادیده بگیرد.
یک استراتژیست حزب جمهوریخواه، میگوید: «خودِ ترامپ هم میگوید که جنگ با ایران پیش از انتخابات تمام نخواهد شد؛ و حتی اگر تمام شود، بعید است قیمتها در پمپبنزین یا پای صندوقهای فروشگاه چنان کاهش یابد که بتواند جلوی فرسایش پایگاه رأی جمهوریخواهان را بگیرد.»
روزنامه عبری معاریو گزارش داد که ارتش اسرائیل ضمن تلاش برای آرام نگهداشتن اوضاع، در آمادهباش کامل قرار دارد و احتمال حمله ایران پیش از انتخابات را منتفی نمیداند.
گزارش ۱۰ اکتبر آسوشیتدپرس نشان میدهد که جنگ هفتماهه ایران و آمریکا، با وجود خسارتهای سنگین نظامی و اقتصادی، همچنان در بنبست راهبردی قرار دارد. واشنگتن با تشدید فشارهای نظامی، محاصره دریایی و محدود کردن صادرات نفت ایران در پی تحمیل خواستههای خود است؛ اما تهران با وجود آسیبهای گسترده، از پذیرش توافقی که آن را فاقد تضمینهای معتبر میداند، خودداری میکند. همزمان، نزدیکشدن انتخابات میاندورهای آمریکا در ۳ نوامبر، هزینههای سیاسی جنگ را برای دونالد ترامپ افزایش داده، بیآنکه الزاما محاسبات راهبردی دو طرف را تغییر دهد.